ölüyorum CAN ölüyorum
27/3/2009Ne buraya aittim artık ne oraya.. bu karmakarışıklığın ortasında.. nasıl sevebildim bir benliği daha.. umulmadık.. tuhaf bir bağ.. ama sevdim.. sevdim boşuna..
Ne önümdekine aittim ne ardımda kalana.. birini ararken diğerini buluyordu gözlerim.. kalbim elli parçaya bölünmüş .. hep bir ağıt oluyordu içimde sevilip de yaşanamayanlara..
Çok üzgünüm çok.. nefretim öyle bir büyüdü ki içimde .. sığmıyor artık kalbime.. taşıyor.. gördüğü her ruhu parçalıyor .. susuyor.. o çok bitkin ölmek için .. ama ölüyor..
Nefeslerimin ne anlam taşıdığını bilmiyorum artık.. var olup olmadığını da.. belki öldüm de haberi daha gelmedi buralara.. çünkü benim dünyamda mutluluğa artık yer yok..
Gülüşlerim tuhaf sözcükler gibi.. anlamsız ve manasız.. sanki o gülüş kalbime ulaşamaz gibi.. sözcük dile ulaşmadan ölüyor gibi..
Ne çok düşündüm ölümü son günlerde.. ne çok ölüm gördüm hayallerimde.. ne çok arzuluyorum ve arzuladığıma da kızıyorum içten içe.. ne işime yarıyor bilmiyorum.. ama dudaklarımda tek bir kelime.. ölüyorum.. ölüyorum sessizce..
Beden önemli değil belki ruhum ölüyor benim.. nefessiz kalıyorum günden güne.. bu yüzden .. bu yüzden başkasına verecek nefesim.. sesim.. kalbim yok..
Kapkaranlık bulutlar var benim üstümde her daim.. her daim bir siyah.. her daim bir ölüm varken yaşamda.. nasıl canlı olduğumu iddia edebilirim küstahça..?
Ama biri fark etsin anlasın.. sırtını döneceğine yüzüme baksın.. görmüyor musun? Göremiyor musun? Bu ben değilim.. bu ben değildim.. her daim başımda o kara bulutlar ağlamaya başladı usulca.. kapkara damlalar arasında yok oluyorum.. kör müsün baksana!
Ölüyorum..
Ölüyorum..